Welkom

Vroeger, toen ik als kind met mijn vader ging wandelen of fietsen, leerde hij me de namen van de vogels die we onderweg tegenkwamen.  De merels, lijsters, mussen, een roodborstje, een winterkoninkje en als we geluk hadden zagen we nog wel eens een torenvalkje in de lucht staan  'bidden' . Er waren eigenlijk ook niet zoveel eksters en kraaien als nu, die mochten worden afgeschoten. Roofvogels zag ik in mijn kindertijd ook niet zoveel.

 

Nu kwam ik net terug van mijn asielwerk, toen ik op de vogels  ging letten. Nu reed ik met de auto, dus echt veel om je heen kijken is dan niet zo verstandig. Maar toch viel het me op dat ik veel meer verschillende vogels zag dan dat we vroeger tegenkwamen, fietsend en wandelend.

 

Kijk in mijn tuin, zie ik veel bekende vogeltjes, musjes,vinken,kwikstaartjes,spreeuwen, lijsters, merels, koolmeesjes, roodborstje, winterkoning (die elk jaar hier een nesje heeft in de struiken)pimpelmeesjes, af en toe een bonte specht, tortelduiven, houtduiven, kauwen, eksters, meeuwen (in de winter) zwaluwen (in de zomer) en ook wel een paar roofvogels, laatst een smelleken ( dacht ik in ieder geval) en daarvoor een sperwer.

Dat is al heel wat meer dan dat er vroeger bij mijn ouders rondvloog.

Maar die 20 km die ik tussen het asiel en mijn huis aflegde, zag ik ook nog heel wat.

Twee buizerds, een lepelaar, vloog vlak voor mijn auto langs, een serie fazanten, een ooievaar vloog een eind mee , parallel aan de weg, zodat ik hem goed kon zien. Allerlei soorten eenden en ganzen, een paartje zwanen en op een lantarenpaal zat een aalscholver te drogen. Langs de slootkant, stonden er hier en daar wat reigers te vissen, gewone en ook een zilverreiger.

Ik denk dus dat het verbod op ddt en andere agressieve landbouwgiffen een goed resultaat heeft opgeleverd.

Er zijn weer heel wat vogels te zien, daarnet niet gezien of over het hoofd gezien weidevogels zoals, wulpen, kluten, kieviten en de zeevogels, die je meer in de duinen en aan de waterlijn ziet, zoals verschillende soorten meeuwen, strandlopertjes, visdiefjes, waterhoentjes, meerkoetjes nou ik ben blij dat ik echt buiten in de provincie woon, waar deze dieren stuk voor stuk vaak te ontmoeten zijn.

 

Wie ik wel mis in de zomer is de leeuwerik, die zijn jubelende zang over je uitstrooide terwijl je hem steeds hoger zag stijgen, is niet meer zo vaak te horen als in mijn kindertijd. Ze zijn er nog wel, maar volgens mij niet zoveel meer als vroeger.

Dan lag ik op mijn rug in het gras en probeerde de vogel zo lang mogelijk te volgen , tot hij maar een stipje hoog in de lucht was. Dat was het ultieme gevoel van zomervakantie voor mij.

In de meidagen wordt er veel herdacht in Nederland, veel mensen weten niet eens, dat Zeeland nog een aantal dagen na de capitulatie heeft doorgevochten.

Nederlandse en Franse troepen hebben de dammen verdedigd, met veel te weinig materieel, zodat het eigenlijk al snel een verloren zaak was. Ze hadden nauwelijks luchtafweer, dus ze moesten toezien toen de hoofdstad in brand werd geschoten.  Nu was de opdracht bij teksttreffers om een gedicht over de lente te maken. Toen was het ook lente. . .

 

 

 

Bij het PSP forum was weer een masker gegeven (de donkerrose achtergrond bij het meisje) dat verwerkt moest worden, ik heb er een Wiccaplaatje van gemaakt. Ik zie nu dat het meiske zich kennelijk met zwarte magie bezighoudt, aangezien het pentagram om haar hals is omgedraaid . Nou ja ik heb er plezier in gehad om het knutseltje te maken en daar doe ik het dan ook voor, gewoon om te ontspannen.

Voor dat mensen overhaaste conclusies trekken, dit gedicht gaat niet over mezelf, ik ben nog steeds stabiel en ben ook nog van plan om negentig te halen.

Bovendien ben ik eigenlijk nooit bang geweest om dood te gaan , ik vond het idee om alleen achter te blijven eigenlijk veel akeliger. Maar bij teksttreffers was het thema  'Blijven' vandaar dit gedicht.

 

 

Een knutseltje met twee gegeven maskers

In deze tijd van het jaar wordt ik vaak wat nostalgisch, dan denk ik terug aan mijn kindertijd. Vaak ging ik in de paasvakantie een weekje bij mijn tante in het boshuis logeren , oom en tante hadden zelf geen kinderen maar er werden altijd meerdere neefjes en nichtjes gelijkertijd uitgenodigd. Ze hadden een huis in de stad en eentje in het bos. In het laatste huis gingen we dan met een groepje tegelijk logeren.

Nu heb ik hier in mijn tuin een grove den staan en op ochtenden in deze tijd van het jaar, met nog vocht in de lucht, ruik ik het bos dan weer.

In de vakanties was het vaak nat maar juist dan rook je die boslucht dubbelop.

Ook in de huizen rondom woonden kinderen van onze leeftijd en met zijn allen speelden we dan in het bos en rond het ven.

Ook plukten we cantharellen en in de herfstvakantie zochten we bosbessen. Die smaakten een stuk beter dan de spullen die je nu in de winkel koopt, of zou dat maar mijn herinnering zijn?

Ja als kind at je vaak dingen uit de natuur, wilde rabarber , bramen, bosaardbeitjes , de eerder genoemde cantharellen. Tegenwoordig is dat geloof ik allemaal verboden. Maar in die tijd waren er nog niet zoveel mensen die daar rondliepen of dingen plukten.

Het is nu wel goed dat het niet meer mag, want anders zouden de bossen misschien snel zijn leeggeplunderd .

 

Thuis hadden we een buurman met een groententuin achter het huis, ook deze mensen hadden geen kinderen en door hen werden we zo'n beetje als hun leasekinderen gezien. In het voorjaar als de eerste aardbeien begonnen te kleuren, maakte de buurman er altijd een heel 'aardbeifeest' van voor ons. De allereerste aardbei was voor zijn buurmeisjes, meestal een dikke rode aardbei die dan voor ons werd doorgesneden en feestelijk op een bordje werd gelegd.

Wij moesten dan voorproeven of het een goed aardbeien jaar zou worden.

 

Tussen onze tuinen was een laag hekje waar je overheen kon stappen. Omdat je anders in de aarde moest stappen had de buurman aan weerszijden van het hekje een paar stoeptegels gelegd. Ook van de 'opening' van deze weg werd een feestje gemaakt. Er werden twee latjes aan beide kanten gezet met een lint ertussen, aan beide zijden werd een lolly gehangen. We moesten loten en ik had de eer gewonnen om het lint door te knippen en het overpad officieel te openen.  Waarna we beiden een lolly kregen. Dat was al heel bijzonder, want in onze jeugd werd er niet zoveel gesnoept door kinderen.

We dronken thee , koffie pas als je groter was ( anders kreeg je rood haar werd er gegrapt) water, melk,  of eigengemaakte chocolademelk. Daar kreeg je dan een 'knappertje' bij of een mariabescuitje. Dat was het dan op gewone dagen.

Met een verjaardag kreeg je taart en ranja of grenadine, later ook priklimonade  (wat ik niet lustte). Maar op normale tijden was er ook nauwlijks snoep in huis.  Als je groter werd en een miniem zakgeld ontving, kochten we wel snoep op  zaterdag , maar erg veel kon je ook niet kopen natuurlijk. Al lagen de prijzen niet hoog, je had witte en grijze schuimmuisjes die kostten maar 1 cent , een blok hardschuim (werd jodelak genoemd , god mag weten waarom) was al snel een stuiver, dus je was snel door je centjes heen.

Ook kon je een onsje 'kattelulletjes' kopen , dat bestelde je gewoon zo in het snoepwinkeltje.  Het waren die kleine dropstaafjes met gekleurde suikerjasjes. Ik weet nog steeds niet hoe die dingen in werkelijkheid heten trouwens. Maar als je dat deed was je dubbeltje wel gelijk helemaal op.

 

Tja als ik zo zit te tikken, komen er steeds meer herinneringen op, ik zal die maar voor een later logje bewaren, want anders wordt het een te grote lap tekst.

Ik denk dat ik geluk heb gehad , ik ben in een warm gezin geboren in een kleine provincie plaats, we woonden aan de rand van het stadje , dus veel buitenspeel mogelijkheid en als je wilde kon je naar het centrum waar allerlei winkels waren , de haven en de bioscoop, het theater en de veemarkt. Ik denk nog vaak terug aan mijn kinderjaren en al waren er natuurlijk ook nare dingen, ik heb een fijne jeugd gehad.

 

Weer een keertje in mijn herinneringen gedoken. Afgelopen week waren er drie uitvaarten van familie en bekenden van mij, nog even en de generatie boven mij is helemaal uitgestorven. Mede hierdoor, gaat een mens nog wel eens terug in de tijd.

Zelf zat ik te denken aan dingen die mijn kinderen en kleinkind echt niet meer zouden herkennen als ze het zagen.

De ponskaart,  die vroeger al een hele vernieuwing was, kennen zij niet.

 

 

En dan denk ik aan nog een overbodig geworden voorwerp wat op alle kantoren te vinden was, hard groen rubber onderstel en knaloranje inhoud.

Wie weet nog waarvoor dit voorwerp werd gebruikt?

 

 

Ja nu zijn de ouderwetse zegels allemaal reeds vervangen door een soortement van stickervelletjes. Maar lieve mensen, dit was een  postzegelbevochtiger, het sponsje maakte je nat en door het rubber onderstel, kon het water niet over je bureau lopen. Zo hoefde je geen versleten tong op te lopen , wanneer de post moest worden verstuurd.

Mijn moeder , die een echte zegeltjesspaarster was, gebruikte dit ding ook thuis om de zegels in zegelboekjes van de kruidenier te plakken. En ze had er een stevig aantal, de Vivo (bestaat al niet meer) de AH, bestaat nog wel en nog een paar van kleine kruideniers waar ze het liefste kocht.

Trouwens nu ik aan mijn moeder denk, zie ik haar weer in de bijkeuken staan onderhandelen met de voddenman, die kocht de oude kleding op (waar niets meer mee te doen was)  ik geloof dat die weer gebruikt werd om papier van te maken. Die man had een Unster om de kleding in een jute zak te wegen.

Zie je die nog vaak in gebruik? Ik heb dat ding al jaren niet meer gezien.

Zo zag die er uit.

 

 

De haak werd door de rand van de jute zak geslagen en dan hield de man het ding omhoog , tot de zak de grond niet meer raakte en het gewicht was af te lezen.

 

Dan ook nog de weegschaal bij de groentenboer, met losse koperen gewichten, de aardappelschrapmachine waar je de nieuwe aardappels, die je net had gekocht, liet schrappen. Kijk nu ik hier zo alles zit op te tikken kom ik op steeds meer oude gebruiksvoorwerpen. Laten we trouwens de oude typemachine niet vergeten en de handnaaimachine . . .

Wat hebben de mensen van mijn leeftijd toch een hoop veranderingen meegemaakt.

Ik had, toen ik met mijn klas van de middelbare school op bedrijfsbezoek een computer zag, die een hele kamer besloeg, nooit kunnen vermoeden dat ik er jaren later zelf eentje zou bezitten. En dat er tegenwoordig ook al telefoons zijn, die je gewoon als computer kunt gebruiken.

Als jullie ook nog oude zaken in herinnering hebben, zet die maar bij de reacties. Ik weet er nog een heleboel, maar alleen een opsomming is ook niet lezenswaardig.

 

Kijk nu wat ik toevallig op het WWW tegenkwam, een schatje dat schijnbaar onze hulp nodig heeft.

Ik val gelijk voor zijn trieste gezichtje en geloof dat hij het wel heel erg zwaar moet hebben.

 

 

Aangezien ik een tere plek in mijn hart heb voor miskende wezens op deze wereld, doe ik hierbij een oproep. Dit vreemde wezen wordt ernstig bedreigd, hij leeft op een diepte van 600 tot 1200 meter in de zee, en zijn gelederen worden uitgedund door sleepnetten van vissersboten.

Hij heeft voor mij een erg hoog 'agossie' gehalte. En kennelijk niet alleen voor mij, aangezien er iemand een facebookpagina voor hem heeft geopend.

Zelf ben ik geen facebookmember, maar ik zal hier de link even bij zetten. Als u op de foto van onze trieste vriend klikt, komt u daar terecht.

 

Misschien kunnen we hem redden, als er iets tegen die sleepnetten kan worden gedaan. Vraag me niet wat , want dat weet ik niet, verbieden misschien, of grotere mazen, ik wil de vissers ook het brood niet uit de mond stoten natuurlijk. Toch denk ik dat de wereld zonder blobvis weer een beetje armer zal zijn.

 

Dus mensen ik roep uit: "Leve de Blobvis, moge hij nog lang onder water vertoeven en misschien, ja heel misschien, nog meer mensen ontroeren, zodat hij nog door onze achterkleinkinderen te zien zal zijn. De wereld is niet het eigendom van de vreemde soort , die zich mensen noemt"