Allemaal welkom op mijn blog, als iemand een reactie neer wil zetten, is dat mogelijk door te klikken op het woordje 'dromers' links onder ieder log.

Scheldpartijen worden gelijk verwijderd , laat iedereen in zijn/haar waarde.

Onder dit welkom geen reacties zetten want ook die worden verwijderd.

Ik wens iedereen veel lees en kijkplezier toe in mijn droomwereld, vol plaatjes, gedichtjes en verhalen.

Vandaag was het asieldag voor mij , zoals tegenwoordig elke woensdag ochtend.

Nu was het een bijzondere dag, want ik kon eindelijk een schuld inlossen.

Een tijd geleden moesten wij een nieuw dak op de garage plaatsen, en dat is niet iets dat wij zelf zo uit de losse pols kunnen. Nu hebben we een heel handige buurman, die zelf ook zijn garage wilde uitbreiden en verbouwen. Dus hij heeft ons heel veel meegeholpen, onze zoon en een maat van hem hebben ook hard meegewerkt.

Toen ik vroeg aan de buurman wat ik hem schuldig was zei hij dat hij zoiets als goed nabuurschap beschouwde en hij wilde geen geld aannemen.

 

Ik heb hem meerdere keren gevraagd of ik dan iets cadeau mocht geven , voor een hobby of iets voor in hun huishouden , maar ook daar ving ik bot. Nu hadden de buren, toen ze onze buren werden, twee oude poezen rondlopen, de ene is vrij kort daarop overleden en de andere werd ook oud (18 jaar) en kreeg nierproblemen. Toen ik dus weer een keertje vroeg of hij echt niets wist, zei hij, als Poes dood is mag je ons uit het asiel een nieuwe poes kopen.

Een paar maanden geleden was het zover, Poes was naar de regenboog vertrokken en nu het ergste verdriet van de kinderen over was, was er plaats voor een nieuwe poes in huis.

Ik heb ze met zijn allen naar het asiel gestuurd om een poes uit te zoeken, zaterdag kwam het kleine buurmeisje   vertellen dat ze er eentje hadden gevonden Simon moest het worden.

 

Dus omdat ik vandaag er toch moest werken hebben we besloten dat ik Simon vandaag mee zou nemen.

Dus na het werk op het asiel ging ik eens kijken op de afdeling waar Simon zijn tijdelijke onderdak had, om te zien of hij wel mee wilde. En ja hoor, hij had net zijn brokjes naar binnen gewerkt en zag een verhuizing wel zitten.

 

Simon links in beeld

 

Hij vond het prima om opgepakt te worden en in het reismandje te worden gestopt.

Daarna   mee in de auto, hij was zo stilletjes onderweg, dat ik bijna dacht dat ik hem op het asiel naast het mandje had gezet. Ik ben gewend dat Moos en Shadow als ze in de mandjes in de auto zitten steeds in beurtzang een concert geven.

Bij Simon niets van dat alles hij zat gezellig in het mandje naar de radio te luisteren.

 

Aangekomen, naar de buren toe, eerst even uitgelegd wat ze nog moesten doen ( papieren terugsturen , chipgegevens afwachten enz.)   terwijl Simon voor me in zijn mandje nog steeds zat te zwijgen.

Maar dan kwam het grote ogenblik, het mandje open en kijk, Simon zat nog gewoon gezellig rond te kijken waar hij nu weer terecht was gekomen. Na een minuut of wat besloot hij de veilige mand te verlaten en de boel te gaan inspekteren.   Eerst nog zeer voorzichtig tegen mijn benen blijven staan (daar zit een vertrouwd asielluchtje aan) Daarna wat dapperder de kamer in, zijn staart trots omhoog met een krul en vol vertrouwen in de nieuwe wereld rond lopend

 

Hij is nog maar negen maanden en ik hoop dat ik Simon de buurkat nog heel lang mag meemaken, hij groeit straks op met de drie buurmeisjes die veel met hem zullen spelen, dat moet goed gaan, een jonge ex-kater met jonge kinderen, Simon heeft zijn 'gouden' mandje wel gevonden.

Een tijdje terug is Jack weer begonnen met de uitdaging nu staat er een tijdje dezelfde foto waarvan je naar een gegeven thema iets anders moet maken, maar de foto moet wel duidelijk herkenbaar in beeld blijven.Het thema was deze keer   "Stad"

Het is duidelijk dat ik een tijdje in de sprookjessferen bezig blijf. Andere bewerkers hadden New York al in de weide neergepoot en er een prachtbewerking mee gemaakt, dus ik wilde duidelijk iets anders doen.

 

Dit is de gegeven foto

 

 

En uiteindelijk is mijn plaatje zo geworden

 

 

 

 Op een psp-forum was de opdracht maak een knutsel met deze twee tubes. De ene tube was sneeuwwitje en de andere tube was het meisje in de poort.

Ik heb er een mooie wolkenlucht uit mijn foto's bij gehaald en de rotstrap. Het geheel met belichting en wat losse mistflarden aangepast en uiteindelijk een animatie gezet op de appel die sneeuwwitje in haar hand heeft.

Ik vind dat het zo eigenlijk wel een aardig geheel is geworden, dit luchtkasteel.

 Door al mijn elfengebeuren kwam dit gedichtsel bovendrijven

 

 

Ze werden voor de elfenkoningin gebracht, die daar omringd door vele elfjes zitting hield.

Moos legde uit wat het probleem was.

 

Zo werd Sanne warm ontvangen in de wereld van de elfen, met veel plezier ging ze aan haar taak, ze zorgde voor de zonnebloemen en was altijd omringd door liefde en geluk. Ze borg de herinneringen op in haar hart, zodat ze als ze weer terug naar de mensenwereld zou gaan deze liefde door kon geven aan de mensen om haar heen en zo de wereld weer een beetje gelukkiger en mooier zou kunnen maken.

 

Moos bleef nog even een weekje logeren en vertrok toen weer naar zijn eigen huis aan de rand van het elfenbos   Hij keek nog even om maar hij wist dat met Sanne alles goed zou komen en dat hij nu zijn eigen leventje weer op kon nemen   , tot er weer iemand kwam die zijn hulp nodig had.

 

Daar werden ze al opgewacht door een elf die hen tot gids was gegeven en zo konden ze weer verder naar het land waar de lichtelfen wonen.Ze liepen met de elf mee weg van de kerkers van de zwarte koningin, over elfenwegen van zacht verend mos

 

 .

 

Een grote zwaan kwam naar de oever toe en zei dat hij hen wel naar de overkant zou brengen.

 

Dat was een schrik toen ze wakker werden, Sanne moest vreselijk huilen en Moos had het ook niet al te breed, omdat hij in het halfduister beter kon zien dan het meisje, zag hij bijzonder enge dingen.   Gelukkig zat er ook een heel grote kruisspin in een hoekje Moos ging gelijk een gesprek met de spin aan, zou die weten hoe ze uit de kerker van de zwarte elfen konden ontsnappen?  

 

 

 

 De spin was daar al jaren en had heel wat gevangenen voorbij zien gaan. Hij wist wel een oplossing. Als Moos uit het raampje naar de vogels zou roepen, dan konden die de goede elfen waarschuwen om hulp te vragen voor onze twee avonturiers.

 

 

 

Moos zei: ‘Dit is Sanne , ze was erg verdrietig en nu gaan we de elfen opzoeken om oplossingen te vragen zodat Sanne weer vrolijk wordt’  

Zo gezegd zo gedaan, de elf was heel vriendelijk en vertelde hen waarheen ze moesten gaan.

 

  (wordt vervolgd)

Eens op een mooie herfstdag was Sanne heel verdrietig, ze was weggelopen uit het huis waar ze was geplaatst nadat haar ouders waren omgekomen bij een ongeval.

Niemand lette goed op het kleine meisje en zo kon het, dat ze binnen een oogwenk was verdwenen uit de tuin waar de kinderen samen moesten spelen.

Sanne liep het bos in waar ze altijd troost vond en alles tegen de bomen kon vertellen.

 

.

Toen zij daar zo zat hoorde ze een vriendelijke stem die haar vroeg waarom ze zo verdrietig was.

 

.