Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Vrienden
Laatste reacties
No right mouse button, no alert
Contact
 
 
--------------------------------
 
ISBN 978-90-78459-39-2
Deze bundel kan worden besteld
De kosten zijn  19.50
mijn winst 2,50 gaat naar het KWF
 
-------------------------------
 
--------------------------------
 
 
Voor een origineel cadeau
een uniek schilderij
klik op de banner !
 
--------------------------------
 
Met dank aan Luna, Florence,
 Jannie, Muis en Clemens
 
------------------------------
 
 
--------------------------------
 
 
 
Maartje bedankt!
 
--------------------------------
 
 
deze heb ik van La Luna
bedankt Riava !
 
 
------------------------------
 
 
Dank je Patricia !
------------------------------
 
 
Bedankt Mieke !
-----------------------------
 
 
bedankt Sylvianne !
 
 
Bedankt Blauwhartje !
 
 
 
Dank je Blauwhartje
 
 
 
 
Bedankt Suzette
--------------------------
 
Verwijzingen naar
niet puntjes
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Vandaag was het dus weer een asieldag, eten geven, soppen, stofzuigen, dweilen, kattenbakken verschonen en wat er nog meer te doen was. Nu kwam ik een vreemd fenomeen tegen. In een kamer waar twee poezen tijdelijk verblijven tot ze hun gouden mandje zullen vinden, kon ik maar eentje zien zitten. Nu zijn de katten soms een beetje schuw of verlegen, dus ik nam aan dat de betreffende dame wel aan zou komen zetten als ik het eten neerzette.

Maar opeens zag ik in een open hok wat bewegen, een kussen met een handdoek eroverheen, scharrelde stiekem richting voerbakje. Als ik keek of dichterbij kwam, lag het kussen stil, maar zodra mijn aandacht op iets anders werd gericht, schuifelde het kussen voort. Het was een komisch gezicht maar ach ik hoefde niet meer naar de ontbrekende dame op zoek te gaan. Ik heb de kamer verlaten en keek door het raam in de deur naar het kussen, daar kwam opeens een koppie tevoorschijn, dat even om zich heen spiedde en daarna op de brokjes aanviel  :)

De kittens waren in een week ook aardig gegroeid en hadden na een uurtje donderjagen met zijn zessen echt behoefte aan een dutje, de cyper die vorige week nog vuile oogjes had is nu helemaal perfect in orde. Hier zie je hem liggen achteraan met zijn kin op het speelmuisje.

 

Een zus (of broer) was nog niet moe genoeg om zich op de stapel te werpen en zat te hopen dat nog één van de andere vijf wilde spelen, al zag het er niet naar uit, de andere twee lagen lekker tegen mamma aan te slapen.

Er staan in hun verblijf twee kattenbakken, een grote voor moeders en een lage met een nog lagere instap voor de kittens, maar nee hoor die gebruiken ze niet, ze klauteren met veel moeite toch in de grote bak van mamma om daar hun minieme keuteltjes neer te leggen en te begraven.

De kinderen van ons tienermoedertje zijn ook aardig gegroeid in dat weekje dat ik weg was, en moeder liet ze nu wat makkelijker op de foto zetten. Al stond de mand wat naar achter en ik wilde geen flits gebruiken, je kunt ze best goed zien zo. Het zwartje keek nieuwsgierig wat ik aan het doen was, maar hij kon er geen chocola van maken zo te zien. Nou ze zijn nog te klein om te plaatsen dus ik kan gelukkig nog een tijd van ze genieten. Inmiddels was er ook nog een zwerfster binnen gebracht die kleintjes heeft gekregen, maar omdat ze zo schuw en bang is, weten we nog niet hoeveel kinderen zij heeft, maar rustig afwachten we zullen het wel zien wanneer ze wat meer op haar gemak is.

Daarnet met Molly even naar de dierenarts geweest want alleen krijg ik de vlooiendruppels niet goed op haar velletje, ik koop altijd bij de dierenarts een middel dat drie maanden werkt en dan neem ik Molly mee en laat gelijk daar de druppels in haar nek doen, dan kan ik dat samen met de assistente doen zeker weten dat het goed gaat en dat ze niet weg kan glippen.Mevrouwtje heeft zowel de heen als de terugweg, prachtige liederen zitten galmen, tophits van op het dak denk ik.  Zo nu lekker een kopje thee zetten. Het was dus weer een dag vol katten, maar wel leuk.

Reacties (10)

Als Zeeuws-Vlaams meisje ben ik opgegroeid aan en met het water. Mijn vader leerde me zwemmen in de Schelde en leerde me gelijk de nukken en gevaren van het water kennen. Leerde me zien waar de stroming was en dat je als er grote zeeschepen voorbij voeren, of op het droge moest staan , of een eind het water in moest zijn zodat je niet door de golfslag op de basalt werd geslagen. Dat laatste heb ik één keer meegemaakt, omdat ik te laat het schip had zien komen. Nou dat is niet iets dat je wilt herhalen. Elke golf trok je het water in en de volgende golf sloeg je tegen de basalt van de dijk op. Ik probeerde dan me aan de 'klakkers' (=blaaswier) vast te pakken om eruit te komen, maar dan was de zuiging van de wegtrekkende golf weer te sterk. Kortom dat was een les die ik nooit vergeten ben. De anderen dreven heerlijk op de golven en hadden nergens last van. Ook de Noordzee leerde ik kennen en we kregen de instructie dat je niet verder dan tot je middel het water in mocht en dat je met zwemmen evenwijdig aan het strand moest zwemmen. Kortom je groeide op met de gevaren van het water, maar ook met het plezier dat je er in kon beleven.

Ook de veerboten hoorden bij ons leven, als je naar de rest van Nederland wilde moest je het water over. Wij spraken altijd van boten terwijl de mensen die niet in Zeeland woonden het over ponten hadden. Een tijdje (na 1953)waren voor ons de overtochten gratis, ideaal om eens een dagje te spijbelen en de hele dag op het water te zijn. Je ging aan boord van de Willem I en bleef daar gewoon op het bovendek in de zon zitten.

Deze boot voer tot 1972 tussen Terneuzen en Hoedekenskerke heen en weer. Soms was de vaartijd bijna een uur, eigenlijk dus een mini cruise ;) De vaartijd hing af van de stroom, of het eb of vloed was. De Schelde is hier  in Zeeland ook meer een zeearm dan een rivier. Ook toen ik in Amsterdam op kamers was, heb ik vaak met dat bootje gevaren. Eerst de trein van A'dam naar Goes, dan de bus naar Hoedekenskerke en dan heerlijk op het bootje naar huis. Wel uitkijken dat je de juiste verbinding had, anders zat je een uur in Goes in de stationsrestauratie te wachten. Op het bootje kwam je vaak bekenden tegen, jongelui uit je examenklas die ook ergens op kamers zaten en een weekend naar huis gingen. Lekker bijpraten in de winter met een kom erwtensoep, zulke lekkere soep heb ik nooit meer gegeten. Anders met een frisdrankje. Een kaartje werd tijdens de vaart aangeschaft, en alles was kalm en gemoedelijk. Soms als het hard stormde mocht je niet aan dek, maar ik vond het heerlijk als de boot tekeer ging op de goven.

Ook in schoolvakanties gingen we soms varen, met de fiets het bootje op, aan de overkant fietsen, kersen eten bij een boomgaard in de buurt van Kapelle en doorfietsen naar Kruiningen, waar de grote boot voer. Dan weer onder langs de dijk richting huis, zo was je een deel van de dag weer lekker bezig. Ook was er een boot tussen Vlissingen en Breskens. Deze bootverbindingen zijn totdat de Westerschelde tunnel klaar was in stand gebleven.

Eerst voeren er enkeldekkers zoals deze hierbovendie later zijn vervangen  door dubbeldekkers, zoals de foto hieronder. Gek is dat, die dubbeldekker was de nieuwste boot en ik vond alleen een zwart/wit foto. Maar ik had geen zin om door te zoeken er zijn vast en zeker wel kleurenfoto's te vinden.

Nu heb ik eigenlijk de beste herinneringen aan het kleine bootje, ik zie nog voor me hoe de loop- en rijplanken werden uitgelegd, er konden maar weinig auto's mee en soms konden er wat kleine autootjes een eindje in de gang gezet. Ook heb ik nog wel eens de dekknechten een fiatje 500 op zien tillen en op de lege laadbak van een kleine vrachtauto zien zetten. Er was geen haast en de boot voer iedere twee uur. Er was ook maar één boot in de vaart, als die naar de werf moest voor onderhoud, kwam er even een andere boot (reserve? ) De grote boten voeren ieder half uur en die waren meer op auto's gebouwd natuurlijk. Maar welke boot je ook nam, het was een rustpunt in je reis, lekker ontspannen op het water. Nu heeft de tunnel ook wel voordelen natuurlijk, die heeft geen last van mist, harde storm of ijsgang op het water. Maar ik mis de boten nog wel, al heb ik ze ook wel eens vervloekt, wanneer je met mist ergens op een veerhaven vast zat. Al leerde je wel geduld oefenen. Maar ook veel behulpzame mensen kennen. Want mensen die met een auto naar de overkant moesten terwijl het er niet naar uitzag dat de mist op zou trekken, namen vaak gestrande mensen mee om via Antwerpen naar Zeeuws-Vlaanderen te rijden. Zo weer een flinke lap tekst zie ik, maar ach wat nostalgie is natuurlijk ook niet weg.

Trouwens toen mijn man en ik eens op vakantie waren , hebben we de oude boot nog eens genomen, die zijn naar Italië verhuisd, en het is vreemd om dan de teksten nog te lezen die ons zo bekend voorkomen : 'Motor uit en remmen vast'.

 

Reacties (13)

Wij vierden moederdag en vaderdag nooit met grote cadeaus en we deden dat alleen voor de kinderen, die op school al tijden daar mee bezig waren. Mooie tekeningen, knutsels die ze met stralende ogen aan je gaven, dat was leuk, maar verder zijn die dagen voor mij altijd een commercieel circus geweest. Gister bij mijn kleindochter merkte ik weer dat ze er al vol van was, er stond een geheimzinnig pakje dat met haar tekeningen was versierd boven op de kast, zo dat mamma het vast niet kon zien ;) En toen ik de was ophing ging ze madeliefjes in het gras plukken "Oma Molly dat is al voor mijn moeder hoor"  Laat ze het nu altijd over mamma hebben en nu opeens was het voor mijn moeder . Tja de meeste bloempjes hadden geen steeltje over, maar daar doen we niet moeilijk over en maken daar een drijfschaal voor .

De schaal is in de loop van de dag ook helemaal vol komen te liggen hoor. De langere steeltjes konden mooi in een vaasje gezet worden.

Maar toen zag ze dat ik de was al had opgehangen en omdat ze graag met wasknijpers speelt, pakte ze het emmertje met knijpers en versierde alle handdoeken nog met een randje wasknijpers aan de onderkant, zo hing de boel dus ook lekker strak naar beneden.

Ik had inmiddels de uitgebloeide viooltjes uit de schalen gehaald, zodat de nieuwe knoppen beter zichtbaar waren en de losse blaadjes niet het effect zouden bederven. Toen Laura dat zag, stond ze heel wijs te kijken en ik hoorde de stem van haar moeder er in doorklinken, toen ze zei : "Oma Molly, daar wordt mamma echt niet blij van hoor".  Heerlijk zo'n dagje met die kleine alleen, bellen blazen, spelen en de dag is zo weer voorbij.

Reacties (11)

Ja ik zag vrijdag mijn eerste zwaluw van dit jaar, een gierzwaluw die voor mijn auto uit bleef vliegen. Ik kijk altijd uit of ik zo'n vogel zie, ook als is het zeker nog geen zomer, het geeft wel het gevoel dat die er weer aankomt.

(foto niet van mezelf maar van het www geplukt)

Nu heeft het voorjaar in mijn tuin ook al veel drama gehad. In de grove den , had een stel tortelduiven helemaal op het eind van een tak, tussen de dichtere naalden een nest gemaakt. Nu ben ik niet zo dol op die duiven, want hier zijn er wel erg veel van, ik heb soms wel vier paartjes, die in de tuin overnachten en intussen mijn hele terras als wc gebruiken. Maar goed, dat nest was geen goed idee van ze. Eerst kwamen de eksters een stel eitjes jatten en afgelopen week hoorde ik weer een hoop kabaal, toen had Simon, de zwarte buurkat het jong uit het nest geroofd en zat dat heerlijk op te peuzelen onder de boom.  Die heeft kennelijk geen hoogtevrees en was de tak helemaal tot het eind toe opgelopen (en dat werd een wankele dunne tak) om bij dat nest te komen. Nu zeggen ze dat katten zoveel vogels doden, maar hier valt dat erg mee. Molly heeft ooit een paar keer een vogel gevangen, maar sinds ze door een sprong over de tuinmuur, achter een vogel aan behoorlijk geblesseerd is geraakt, loopt ze de vogels maar gewoon voorbij. Af en toe neemt ze wel een levende muis mee, maar die schijnen ook niet meer in mijn tuin te zitten, of ze verplaatsen zich alleen in de nacht en dan moet zij binnen blijven. Want dan roep ik : "De nacht is voor het ongedierte, dus jij blijft na het avondeten binnen" Dat is ze inmiddels gewend en ik hoor nooit klachten :)

Maar ja ik had het over zwaluwen en jammer genoeg komen de huiszwaluwen niet meer bij het buurhuis, waar ik er een vol zicht op had. Een paar jaar terug waren er twee zwaluwhuisjes in de nok gemaakt, maar in de winter heeft de buurman de resten ervan weggehaald en nu komen ze niet meer daar. Het was zo leuk om te zien, de ouders die de kleintjes 'vlieglessen' gaven. Ze trokken zo'n kind aan een vleugeltje uit het nest, vlogen er hoog de lucht mee in en lieten ze dan los. Met panisch gefladder probeerden de jongen dan weer in hun vertrouwde nest te komen, maar dan werden ze weer meegenomen de lucht in, tot ze prima konden vliegen.

Maar wat de titel al zegt, één zwaluw maakt nog geen zomer, dus maar afwachten wat het weer gaat doen vandaag. Nu is het nog grijs buiten, ik hoop dat het nog opknapt en dat ik de zon nog zal zien vanmiddag.

 

Reacties (15)

Kennen jullie dit gedichtje van Annie M.G Schmidt ? Nou het begint zo : Dit is de spin Sebastiaan. Het is niet goed met hem gegaan.

Daar moest ik laatst aan denken. Ik ben zoals jullie inmiddels wel zullen weten een dierenliefhebber. Dus als er een dier in mijn huis komt dat er volgens mij niet hoort, probeer ik die altijd met zachte hand weer naar buiten te begeleiden. Of het nu een muis is die door Molly binnen is gebracht, een pad die van het padje is geraakt, een wesp die steeds zijn domme hoofd tegen het raam stoot of in dit geval een spin die over de vloer loopt. Ik neem aan dat ook insekten van hun leventje genieten dus ik vang die meestal met een glas en een kartonnetje en zet ze weer netjes buiten in de tuin.

                                    

Toen er dus een zwarte spin over de vloer liep, wilde ik dat beessie ook even buiten zetten. Vroeger pakte ik die met mijn blote handen op, maar sinds zo'n kereltje (of dametje) me eens in mijn hand had gebeten (of gestoken) pak ik daar dus ook maar een kartonnetje en glas voor. Ik had zo snel geen glas bij de hand en dus pakte ik een plastic bekertje. En daar ging het mis. Ik kon niet zien wat de spin intussen deed en toen ik het geheel optilde, bleek dat ik de spin in per ongeluk in twee delen had gescheiden. Ach het was dan in ieder geval ondanks mijn goede bedoelingen een snelle dood. Dus ook het eind van het gedichtje was toepasselijk. 'Binnen is een moord gepleegd. Sebastiaan is opgeveegd'

 

Wie het gehele gedichtje wil lezen kan dat HIER doen, fijne dag allemaal.

 

Reacties (11)

Al sinds de vroege winter komt er hier een herkenbare merel in de tuin, haar zaden en appels eten, ze is duidelijk herkenbaar aan één witte veer in haar ene vleugel. Daarom heb ik haar Witte Veder genoemd, naar de boeken van Karl May (die nooit in Amerika is geweest) Nu heb ik al verschillende malen geprobeerd haar op de foto te zetten, maar dat is dus nooit goed gelukt, dus hierbij een soortgenoot van haar, die zich wel liet fotograferen.

Nu heb ik iedere dag een vaste groep vogels in de tuin, die op de voersilo afkomen, af en toe gooi ik ook wel wat korstjes brood weg dus ondanks de zwart/witte jageres hier in huis, worden ze hier niet gevangen gelukkig. Er komt elke dag een groep mussen die kwetterend en elkaar verdringend op het houten randje proberen te landen om te eten. Het zijn slordige eters, dus de stel tortels (wel drie  of vier paartjes) kunnen op de grond afwachten wat er naar beneden valt en zonder moeite zo hun ontbijt te pakken krijgen.

Als het wat rustiger is en de mussen een bad nemen in het water dat op het garagedak bleef staan, komen de mezen, koolmeesjes, pimpeltjes, soms een groepje staartmezen (die zie je nooit alleen) en de vinkjes om hun maal. Helemaal als laatste komt mijn roodborstje wat halen, die houdt niet zo van al die drukte. Nu zie ik wel meer vogels in mijn tuin, maar dat zijn geen ontbijters. Er woont een winterkoninkje in mijn houtwal en af en toe komt er ook een specht, al is die snel vertrokken. Een paar maal kwam de sperwer af op al dat kleine gevogelte en die vangt dan ook wel eens wat, ach ja ook een sperwer moet eten. Ik geloof dat die Turkse tortels nu niet bij de slimste vogels horen, vaak zijn die het slachtoffer van de sperwer en als ze in paniek vluchten , knallen juist die met een klap tegen mijn ramen op, er staan dan ook altijd vleugelafdrukken op de ruiten. De kleine vogeltjes zoeken meestal beschutting in dichte struiken zodat de roofvogel er niet bij kan. De tortels volgen dat voorbeeld nooit, terwijl ze daar best in weg zouden kunnen duiken. Ach ja de natuur is zo en bovendien mag van mij de tortelstand in deze buurt wel wat uitgedund worden, het zijn er soms wel erg veel.

Maar ik ben altijd wel blij als ik Witte Veder weer zie, ze heeft tot nu toe de winter, de katten uit de buurt en de sperwer overleeft. Je krijgt toch een speciaal gevoel voor zo'n herkenbaar dier , ik wens haar het beste toe en hopelijk zie ik haar later in het jaar met jongen in de weer.

Reacties (12)

Vanochtend weer in het asiel geweest, al waren er wel een hele serie stagiaires aanwezig, ik dacht dat die al voorjaarsvakantie hadden, maar nee dus, dat is pas volgende week. Maar ik ben dus maar even in de quarantaine afdeling bezig geweest. Na hun ontbijt, mochten er een hele serie dames en heren  verplaatst worden naar de kattenkamers, waar de mensen ze kunnen aanschaffen (als het klikt dan) Dit maal bijna allemaal verschrikkelijke kroelkatjes en katers, en sommigen waren ook aardig aan de maat. Tja en in de quarantaine hoeven ze echt geen veertig dagen te zitten hoor. Ik las laatst ergens dat dit woord stamt uit de tijd van de pestepidemie in Italie. Mensen moesten dan veertig dagen afgezonderd blijven om infecties te voorkomen.

Bij het asiel is de quarantaine een stuk korter, Gevonden dieren die niet gechipt zijn blijven sowieso twee weken beschikbaar voor de eigenaar, mochten ze verdwaald zijn of weggelopen. Daarna worden ze door de dierenarts steriel gemaakt en gechipt, als dan de gezondheid goed is en de hechtingen verwijderd zijn, dan pas komen ze in de gewone afdeling terecht. Vandaag dus een zestal verhuisd, dan blijven ze even in een hok van de kamer om de andere bewoners te kunnen zien en ruiken en na een dag krijgen ze dan hun betrekkelijke vrijheid in kamer en buitenren.

                                           

Fender was een kerel die ik er wel bij had willen hebben, maar Molly tolereert geen vreemde kat in huis, dus zij heeft de oudste rechten hier en zal dus kat alleen blijven, ze heeft al genoeg meegemaakt in haar leventje voor ze bij mij kwam. Maar die grote zwarte kater, een knuffelkat al zou je dat op het fotoke niet zeggen, heeft bij mij een apart plekje in mijn hart. Zo af en toe kom je een dier tegen waar je iets extra's voor voelt. Ik hoop dat hij goed terecht gaat komen, ik gun hem een prima mandje bij lieve mensen thuis. Maar goed dat je die niet allemaal mee neemt, want dan heb je in no time natuurlijk een hoop dieren rondlopen. In de negentien jaar dat ik nu al dit werk doe, ben ik al heel vaak van die dieren tegen gekomen en ze allemaal meenemen, nee dat doe ik maar niet.

Iemand vertelde nog dat ze een leuk telefoongesprek had gehad. Er was naar het asiel gebeld en iemand had gevraagd naar dieren die we hadden. Mijn collega die de telefoon aannam, vertelde over een Drentse Patrijs. Waarop aan de andere kant werd gezegd dat ze een hond wilden en geen vogels :)

 

Reacties (12)

Gisteren was zo'n heerlijke dag, dat het gewoon zonde was om binnen te blijven. Kijk als je voor je werk binnen moet zijn, dan is dat al jammer met zulke dagen, maar daar word je dan ook door je baas voor betaald. Kijk binnen zijn als de zon schijnt, er een heerlijke temperatuur is en je bent vrij om te doen en laten wat je maar wil, dan ga je op zo'n dag lekker bezigheden buiten zoeken.

Dus . . . ik ben in de tuin van dochter en schoonzoon gedoken, de kleine meid mocht meehelpen, maar ze kon ook spelen als ze dat liever deed.

De gieters stonden klaar, maar dat was echt niet nodig, de grond is nog nat genoeg, ik bedacht  eerst maar even de snoeischaar ter hand te nemen en de perkjes rond de trampoline bij te knippen. De uitgebloeide hortensia's werden al door een soort kruipend onkruid omstrengeld. Daar eerst de schaar maar even in zetten.

Laura stond gelijk achter me, oma Molly takjes wegdoen. Ik had haar eerst wat klimopblaadjes weg laten trekken maar dat schoot mevrouw natuurlijk te weinig op. Daar had ze wel gelijk in, dus gaf ik haar af en toe een afgesnoeide tak of bloem om naar de groene bak te brengen. Nu was die al aardig vol voor ik begon, want er was al in het weekend behoorlijk in de tuin gewerkt. Maar ach zo'n wurm wil zich ook nuttig voelen natuurlijk, dus vandaar het heen en weer gehol met losse takjes. Door de grote tuin hebben ze ook de beschikking over twee groenbakken, maar dat is niet genoeg zoals jullie kunnen zien, Zelf hebben ze dan ook nog een opvouwbare 'onkruid-emmer' aangeschaft en schoonzoon kwam vroeg thuis om al een hoop groenafval naar de stort te brengen.

Na een tijdje hard te hebben meegewerkt, wilde Laura haar loopfiets hebben, nou prima, ik kon dan rustig doorgaan in de tuin. Nu was ze wel even een tijdje uit het zicht, maar het zware hekje kon ze nog niet open maken. Ik ging  toch maar even kijken wat er werd uitgespookt. Gelukkig maar, want pappa had het hek open gelaten toen hij de rommel naar zijn aanhanger sjouwde om naar de stort te rijden. Dus ik kon mijn kleindochter nog net bij haar lurven grijpen, terwijl ze bijna de straat op ging in volle vaart, zonder op of om te kijken. Nu is het daar een rustige buurt en er wordt aan de straat gewerkt, dus weinig of geen verkeer. Ik heb haar dus toch maar snel opgepakt en omgedraaid, terug richting tuin, want die is groot genoeg voor kleine meisjes om hele einden met haar fietsje rond te sjouwen. Gelijk het hek dicht gedaan en ik kon weer verder met mijn tuinarbeid. Daarna lekker aan de thee (of appelsap) met een biscuitje en we hadden een heerlijk voldaan gevoel.

 

Reacties (14)

Het is vanavond weer mistig geweest. Met een lage temperatuur heb je dus weer kans op opvriezen van natte weggedeelten. Bij  gladheid vind ik altijd akelig om te moeten rijden. Donderdag had ik helemaal niet in de gaten dat het glad was. Pas toen ik bij het 'vakantiehuisje' van mijn dochter uitstapte, merkte ik dat de rode steentjes waar ik parkeerde, behoorlijk glad waren.Gelukkig zijn mijn kinderen vannacht niet op weg maar ik hoop dat mensen die wel op pad moeten weer veilig thuis zullen komen.

 

Nu met dikke mist ga ik ook niet graag de weg op, maar lichte mist is wel mooi op foto's het geeft de wereld iets mystieks. En als kind liep ik graag door de mist, het voelde bij mij juist veilig, het leek net alsof je in een eigen huisje liep, beschermd door een grijze mistlaag. Ik kon in mijn fantasie zo alleen op de wereld rondwandelen. Niemand die je kon zien en je had een eigen cocon, alleen af en toe als je iemand anders tegenkwam werd die cocon even aan de rand ervan door die persoon doorbroken . Dan raakten jouw eigen ruimte en die van de ander elkaar even tijdens het passeren. maar daarna kon je weer alleen op de wereld zijn. Misschien rare gedachten voor een klein kind, maar ik heb altijd al behoefte gehad om soms alleen te zijn. Omdat ik geen eigen kamer had (die deelde ik met mijn zus) kon ik me daar ook niet terugtrekken. Ik heb ook tijden bovenop de keukenkast gezeten en omdat mensen vaak niet omhoog kijken als ze iemand zoeken, kon ik daar ook rustig en ongestoord blijven zitten. In de zomertijd met mooi warm weer klom ik ook wel eens boven op het dak, dan zat ik op de nok met aan beide zijden een been en mijn rug tegen de schoorsteen.

Nu ik naar buiten kijk, zie ik dat de mist weer verdwenen is, de maan staat, net over haar eerste kwartier, helder aan de hemel en er schitteren een paar sterren, Orion is duidelijk afgetekend maar lang duurt het niet, ik zie nu ook weer wat bewolking komen zodat de lucht er weer saai uit gaat zien. Laatst met die heldere vriesnachten, was het heerlijk om zomaar naar boven te kijken, ik zag zelfs nog een vallende ster voorbij komen, maar toen had ik geen wens bij de hand op dat moment. Ik ga nu lekker mijn bed opzoeken, iedereen een goede nacht toegewenst en prachtige dromen om te dromen.

 

Reacties (12)

Soms schiet je van de ene naar de andere gedachte en erg belangrijk is het allemaal niet.

Zo dacht ik dat de Apgar-score voor baby's iets van de laatste jaren was, maar ze doen dat al sinds 1952, alleen als ouders werd je daar meestal niet over geinformeerd.  Nu lijkt het wel de eerste wedstrijd waar een baby mee te maken krijgt, je hoort verse ouders trots vertellen dat hun kindje een score van tien had. Tja zou ik daar bij de geboorte van mijn kinderen geen aandacht aan hebben geschonken, of werd het me gewoon niet verteld? Ik kan me tenminste niets daarvan herinneren. Alleen vertelden ze of het een zoon of dochter was en ze zeiden dat alles goed was en dat de kleine gezond was, daar moest je het mee doen en dat vond ik ook gewoon voldoende.

Even later hoorde ik weer een reclame over zielige ezeltjes, als ik daar nu iedere maand drie euro voor zou storten, konden mensen van de ezelopvang daar weer zo'n diertje mee redden. Even later weer iets over honden in oorlogsgebieden, ook die hadden geld nodig. Niet te vergeten kleine ondervoede kindjes ook weer een luttel bedrag per maand om die te redden. Ergens krijg ik dan een schuldgevoel, dat ik niet onmiddelijk geld overmaak. Maar ik denk dan dat wanneer ik al die doelen moet steunen, dat ik zelf moet gaan bedelen. Drie euro per maand voor die, vijf euro per maand voor dat en zo voort. Ik geef meestal aan vaste dingen en laat me toch beter geen schuldgevoel aanpraten voor al die treurige zaken. Ik kan de wereld niet in mijn eentje redden. Ik doe mijn best en meer kan een mens niet doen.

Dan zie ik weer een programma dat Nederlanders discrimineren omdat ze eerder hun telefoon aan een blanke jongen uitlenen dan aan een gekleurde knul. Tja dat mag natuurlijk geen verschil maken, maar ik leen mijn telefoon (als ik die tenminste niet thuis heb laten liggen, ik zit niet aan dat ding vastgebakken.) aan niemand uit. In nood geven ze me dan maar een nummer op en dan bel ik zelf wel voor die persoon. Nu ben ik erg wantrouwend geworden , ik doe sinds ik alleen ben, na het donker de deur ook niet meer open. Misschien is dat allemaal overdreven, maar toch, better safe than sorry, denk ik dan maar. Maar is de buitenwereld nu zo slecht geworden in de jaren dat ik hier rondloop? Ik weet het niet, misschien wel, misschien ook niet, maar je leest en hoort de nare dingen veel sneller door televisie en internet.

Daarna schieten mijn gedachten weer naar een liedje van vroeger, waar ik de tekst niet meer helemaal van weet, daar heb ik dan de pest over in, want ik blijf er een tijdje aan denken. Zodra ik het loslaat, schiet de hele tekst me weer te binnen.

Wanneer ik onderweg ben, lopend, op de fiets of met de auto. Als er ergens een kat loopt of zit, binnen voor een raam, of buiten in de wei, zie ik dat dier altijd, zou ik ooit in een vorig leven een kat zijn geweest (flauwekul hoor) Nu dacht ik toen ik terug reed van het zwembad, dat ik een zwarte kip zag lopen langs de weg. Maar dichterbij gekomen, waren het twee kraaien die schuin achter elkaar stonden en van een eindje samen net één kip leken. Tja en zo springen mijn gedachten van het ene op het andere onderwerp over.

Hebben jullie dat nu ook? Waarschijnlijk wel, tenminste als je alleen op weg bent, met meerdere mensen voer je meestal een gesprek en dan blijven je gedachten bij dat bepaalde onderwerp.

 

                                  

 

 

 

Reacties (14)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl