Soms krijg ik midden in de nacht prima ideeen maar zo uit je bed springen om iets te gaan realiseren, nee dat doe ik niet. En de volgende ochtend ben ik het hele idee alweer kwijt. Nu had ik vannacht een geweldig idee voor een log, maar tja ik heb niets genoteerd dus ik weet echt niet wat voor idee dat was.

Dit doet me denken aan een verhaal van Simon Carmiggelt, die schreef ook eens dat hij prima stof voor verhalen in de nacht kreeg, maar dat hij die in de ochtend was vergeten. Hij besloot toen om papier en pen naast zich op zijn nachtkastje te leggen, zodat hij alles gelijk kon noteren.

Op een nacht had hij weer zo'n geweldig idee en schreef het snel op. De volgende ochtend werd hij wakker met een feestelijk gevoel, oh ja, hij had zijn idee opgeschreven. Toen hij zijn bril had opgezet en het papier van zijn nachtkastje pakte, kon hij er geen chocola meer van maken. Want op het papier stond in grote emotionele letters : 'Eekhoorntje op lange weg'  Kijk dit bewijst maar weer dat je beter door kunt slapen en niets op hoeft te schrijven, dan krijg je ook 's ochtends die teleurstelling niet te verwerken :)

               

Reacties (13)

Zoals ik wel al eens heb verteld, fietsten wij vroeger heel wat af. Het ov in Zeeuws Vlaanderen was nu direct niet om over naar huis te schrijven. Er reden wel bussen maar niet erg vaak, een trein was er niet dus fietsten we overal heen. Ook vakanties gingen op de fiets, de koffers waren dan al met van Gent en Loos vooruit gestuurd en de 'handbagage' ging achterop onder de snelbinders.

Nu was het de gewoonte, dat wanneer je ergens ver weg was geweest, dat je dan een fietsvlaggetje kocht om het te bewijzen . Nu zocht ik naar afbeeldingen van die vlaggetjes en ik heb er een paar gevonden. De meeste vlaggetjes die er stonden afgebeeld waren van die moderne dingen die je achterop een kinderfietsje zet, zodat de kleine fietser goed opvalt als ze buiten fietsen.

Nee onze vlaggetjes kwamen aan een touwtje dat van het stuur naar de vooras werd gespannen en als je erg veel gefietst had, dan had je aan de beide zijden een reeks vlaggetjes hangen. Kijk ik heb er toch nog een paar gevonden die ik bedoel.

 

                     

Zouden er mensen zijn die dat nu nog steeds doen? Ik heb geen idee waar ik die dingen nog zou moeten halen. Het was natuurlijk wel een mooie versiering van je fiets en misschien ook een tikkie opschepperig om te laten zien waarheen je overal op je fiets was geweest. Nu kon je daarmee natuurlijk wel valsspelen, door iemand te vragen een vlaggetje voor je mee te nemen, maar dat heb ik nooit gedaan.  Toen we eens op weg naar Maarn waren en het maar bleef gieten, in de zakken van mijn regenjas stond gewoon een plas water,  zijn we met fiets en al op de trein gestapt in Bergen op Zoom, want daar waren we nog niet halverwege. Toen hebben we dus geen fietsvlaggetje gekocht want we hadden niet het hele eind gefietst. We zijn na de vakantie door iemand met een auto terug thuis gebracht, de fietsen achterin. Die man moest toch onze kant op dus zo kwamen we ook makkelijk weer terug. Maar wel zonder verdiende vlaggetjes :)

Ook zo'n versiergewoonte was het hangen van linten aan je gitaar of mandoline, die kon je in de muziekwinkel kopen, mijn zus had er een hele bos van aan haar mandoline hangen, maar omdat ik fluit speelde , kon ik er moeilijk een serie linten aan vastknopen, dat lijkt me tenminste niet handig. Ach nut hadden die linten al helemaal niet, al waren er mooie bij die in gouden letters er wat op hadden staan, of soms een notenbalk met een stel muzieknoten erop. Dat was volgens mij gewoon versiering. De fietsvlaggetjes hadden nog wat te vertellen .

 

Reacties (11)

Gister was het een stralend zonnige dag, ik besloot om even naar het tuincentrum te gaan, want het vogelstooivoer was op. Ook weer eens een pot met kattengras halen, want Molly vreet alle kamerplanten aan, misschien dat ze dat dan minder doet. Ik heb, sinds ik haar heb, ook al geen bloemen meer in huis, omdat mevrouw die uit de vaas plukt en ze bij wijze van versiering overal in de kamer en keuken verspreidt. Dus ik naar het tuincentrum, waar vaak ook kleine huisdieren, zoals konijntjes en cavia's worden verkocht, daar ben ik niet zo voor, maar ja zo denkt niet iedereen erover vrees ik. Nu zag ik mensen staan kijken bij een afgezet stukje en hun kinderen optillen, om wat er dan ook te zien was, goed te zien. Aangezien ik best nieuwsgierig was, ging ik ook even kijken en wat zag ik daar?

 

Jawel stokstaartjes, nu stond er een briefje bij, dat de diertjes hier overwinterden en zeker niet te koop waren, maar of de beestjes er zelf plezier aan beleefden? Ik weet het niet, zolang mensen er maar geen rommel naar binnen gooien, zal het misschien wel meevallen. Ze hadden in elk geval wat warmtelampen , waaronder twee stapeltjes stokstaartjes lagen te slapen. Deze hier ging even goed kijken wat voor mensen er nu weer voor zijn verblijf stonden, maar bang leek hij niet te zijn. Misschien hebben ze het in hun eigen dierentuin het veel te koud in de winter en is dit dus een goede oplossing, ik weet het niet maar ze zullen best wel goed verzorgd worden denk ik.

Reacties (12)

Een tijdje geleden had mijn zwager de hobby om de stamboom van hemzelf en die van zijn vrouw (mijn zus dus) uit te zoeken. Ik heb hem ook toegezonden gekregen, althans mijn kwartierstaat. Nu zat ik er zonet even in te neuzen en dan zie je toch een stel namen die steeds weer terug komen. Tja vroeger was het natuurlijk de gewoonte om kinderen te vernoemen, zodat bepaalde namen heel lang in een familie bleven bestaan.

( boomfoto is van Di Mario)

Nu kwam ik ook namen tegen die uit de Frans/Belgische kant van de familie stammen. Zoals Jean en Jeanne.  Nu had ik ook een tante Jeanne die door ons tante Sjan werd genoemd, we hadden er geen geen idee van dat het in oorsprong een Franse naam is. Ik kwam ook een vreemde eend in de bijt tegen ene Abigail, het lijkt me een naam van Engelse oorsprong. Nu waren er natuurlijk in Zeeland diverse wolhandelaren van Schotse huize ( In Veere was een wolstapel) Misschien kwam zij daar oorspronkelijk vandaan, al kan ik dat niet gelijk terugvinden. In 1600 was de uitgang 'ijntje' voor vrouwen kennelijk veel gebruikt. In die tijd kom ik er diverse tegen. Josijntje, Huiberijntje, Klarijntje en Antonijntje. Laat ik daarbij nu steeds aan een klein konijntje denken waar ik mijn kleindochter over voorlees . Maar ook in 1615 was er een Judoca , kijk dat had met de Japanse sport natuurlijk niets te maken, maar ik zie toch een stoere dame voor me die niet voor een kleintje vervaard was.

Ach ik kwam ook nog een naam tegen waar een mens misschien vrolijk van werd , half 1700 zat er een Jacob Jolijt in mijn stamboom, of de man nu werkelijk een vrolijk typje is geweest, dat zou ik niet meer weten, maar omdat één van mijn voornamen Jacoba is, voel ik met toch met hem verbonden door de eeuwen heen.  Van hem is alleen bekend dat hij met ene Suzanna was gehuwd. Sterfdatum is niet bekend, ik hoop wel dat hij een goed leven heeft gehad met zijn Suzanna . Zo heb ik weer eens plezier gehad van het werk dat mijn zwager heeft gedaan en ik heb na zitten denken over de wortels die we allemaal hebben, ergens kwam ik nog een naam tegen waarmee de families van mijn moeder en mijn vader samenkwamen, Dat was de familie Van Maelsaecke , die naam komt aan beide zijden een keer voor.

Reacties (12)

In mijn tuin heb ik aan een van de bomen een houten voederhuisje voor vogels hangen. Twee zijwanden zijn van doorzichtig plastic zodat je kunt zien als het voer op is. Er komen allerlei soorten kleine vogels die er lekker van eten. De kauwen en eksters hebben we de gewoonte ontwikkeld om op het dakje te gaan zitten schommelen, zodat er vaak veel voer op de grond valt en zij ook meegenieten. Nu gun ik deze vogels ook wel wat te eten,maar ze jagen de kleintjes weg en dat vind ik dan weer erg jammer. Maar goed zij hebben ook wel trek natuurlijk.

Nu heb ik vanuit mijn keuken altijd een mooi zicht op het gedoe op en rond het huisje, de foto is van een reclame folder alleen het pimpelmeesje en het roodborstje heb ik zelf hier in de tuin op de foto gezet.  Maar de groenlingen, vinken en koolmeesjes komen hier ook regelmatig langs om te lunchen of te dineren.

Deze ochtend was ik vroeg op omdat het weer asieldag is vandaag. Ik stond in het donker voor me uit te staren, de vogeltjes sliepen nog. Intussen had ik op de automatische piloot mijn kom met yoghurt gevuld en ik deed er de muesli op. Net toen ik het om wilde roeren, zag ik dat ik er in plaats van muesli, vogelstrooivoer op gedaan had. Nou nee dat leek me geen lekker ontbijt,ik had het verkeerde zakje uit de kast gepakt.  De zakjes beiden afgesloten met een clip stonden naast elkaar in mijn kast. En met mijn nog niet al te wakkere hoofd had ik het foute zakje gepakt. Zonde van de yoghurt en het zaad, maar ik heb de boel toch maar weggekieperd. En een nieuwe kom gevuld nu wel met muesli en yoghurt.

Reacties (13)

Laatst zat ik nog eens aan mijn kindertijd te denken, in september kwamen er altijd twee zussen van mijn grootvader logeren, Tante Lotje en Tante Jo. Die namen dan vaak een cadeautje voor ons kinderen mee, en koetjesrepen die ze kennelijk lang opgeslagen hadden, want meestal waren die al wit uitgeslagen.Ook heb ik wel drie maal het boekje 'Sproet' cadeau gekregen, want de onderbuurvrouw had gezegd dat dat zo'n leuk meisjesboekje was. Dat hadden ze kennelijk ieder jaar weer gekocht omdat ze vergaten dat ze dat al eens cadeau gegeven hadden. Maar ik kon bij de boekhandel het meestal weer ruilen voor een ander boekje. Elke ochtend bracht mijn moeder de logees dan thee met een kaneelbeschuitje op bed, ik mocht dan het bordje met de beschuitjes dragen. Mijn grootvader heb ik nooit gekend die is al in 1944 gestorven, maar de tantes zijn pas in mijn studententijd overleden.

Nu heb ik nog een oud poesie album dat van Tante Lotje was. Daar zat ik vandaag nog even in te kijken, leuk is dat die oude plaatjes de deftige taal en de mooie handschriften uit die tijd. De schutbladen hadden een goudkleurig motiefje, het lijken we een soort sneeuwklokjes te zijn.

     

Het eerste versje was door haar moeder geschreven in 1900, kijk ze heeft er de datum onder gezet.

Er zijn ook plaatjes bij geplakt, deze is zelfs nog van zijde maar er zijn ook papieren plaatjes.

De kleuren zijn na meer dan honderd jaar nog steeds heel mooi, niet verbleekt of zo.

Ook kwam ik nog een handschrift tegen dat erg modern aandoet, het meeste werd schuin liggend schrift gebruikt maar deze viel me echt op.

Aan de taal in het versje is wel te zien dat dit in 1905 is geschreven, maar toch zou het handschrift je op het verkeerde been zetten. Ik zet hier ter vergelijking het hele versje van haar moeder neer . Nu heb ik als kind ook zo leren schrijven op school, maar ja zo kan ik het echt niet meer, een mens zit nu teveel achter een toetsenbord.

 

Ergens heb ik zelf mijn oude poesie album ook nog, maar dat ligt bijna uit elkaar, dus vaak kijk ik het niet meer in.

Aanvulling, voor mensen die (net als ik eerder) denken dat het een 'Poëzie album' moet zijn, nou nee dus ik heb hier als bewijs de titelpagina die voor ik het boekje staat

Omdat de foto wat wazig is, had ik die niet geplaatst. Maar ik heb ook jaren gedacht dat 'Poesie'  door kinderen verzonnen was, omdat poëzie te moeilijk leek te zijn, of te hoogdravend. Maar hier is duidelijk dat al in 1900 gebruikelijk was om deze boekjes zo te noemen.

Reacties (12)

Toen ik vanochtend terug kwam van het boodschappen doen, zag ik net de zwarte staart van Molly door het kattenluikje naar binnen gaan. Ik kletste nog even met een buurman, die graag een praatje houdt en toen hij vertrok met zijn auto,  ging ik mijn boodschappenkrat uit mijn auto pakken.

Bij de achterdeur aangekomen, moest ik dat krat even uit mijn handen zetten om de achterdeur van het slot te halen en te openen. Toen zag ik opeens een ander bekend zwart gezichtje en Simon van de buren rende zo hard zijn vier pootjes hem konden dragen voorbij.

Binnen gekomen, zag ik iets dat nooit gebeurt, het bakje brokjes van Molly was schoon leeg gegeten en mevrouw lag lekker in de stoel met het fleece dekentje te pitten. Zelf eet ze nooit al haar brokjes op, er blijft altijd wat in het bakje staan dat ik de volgende ochtend weg moet gooien. Kennelijk gunt ze de buurkat ook wel wat van haar brokjes en kijkt er niet van op , dat hij wederrechtelijk van het kattenluikje gebruik maakt. Terwijl ze vorige week nog een klein rood kitten zowat het luikje in het gezicht mepte. Dat was duidelijk een ongenode gast die ze geen enkel brokje gunt. Tja kennelijk zijn die twee toch vriendjes geworden, eerst wilde ze helemaal niets van die zwarte buurman weten en zat ze hem regelmatig de huid vol te schelden, grommend en blazend. Maar nu was daar opeens geen sprake meer van zo te zien tenminste. Ach misschien is ze al vervuld van de kerstgedachte, zo van vrede op aarde enz.  ;)

Reacties (16)

Gisteren was het te nat om in mijn eentje een eind te gaan wandelen, ik ben nauwelijks buiten geweest. Maar ik heb wat zitten mijmeren over mijn kindertijd.  We waren elke dag wel buiten aan het spelen, ook als het winter was, dan gingen we soms de bevroren stukjes in een geploegd land kapot trappen, een glijbaan maken, en als het echt goed vroor schaatsen. Nu had ik geen schaatsen, ja wel samen met mijn zus een paar. Maar dan moesten we die om de beurt aandoen en omdat ik het nog niet kon, stelde mijn zus dat ze dus mij de schaatsen niet gaf want zij had er wel nut van. Ach ik vond gewoon glijden op het ijs ook leuk dus daar wilde ik geen ruzie over maken. En dat steeds maar op hard , koud ijs vallen vond ik ook geen pretje.

Soms gingen we met een oud karretje (ik weet niet meer of dat een soort bolderwagen was) dat een vriendinnetje had, oud papier ophalen, dan gewoon huis aan huis aanbellen of er nog oud papier was. Als het karretje vol was, liepen we naar de rand van het stadje waar een 'voddenboer' zijn zaak runde, we storten de inhoud op een grote weegschaal een soort luik in de vloer, en kregen dan betaald. Zo verdiende je wat geld meestal in dubbeltjes maar soms wel een gulden, dan moest je wel veel papier hebben, maar je had geld verdiend. Met het verdiende geld kochten we soms snoep of een zakje friet, we hielden ook wel een een paar kranten achter om fikkie te stoken. Kortom we waren buiten druk bezig.

In de zomer als het lang licht was gingen we ook na het avondeten buiten spelen, maar dan moest ik in de straat blijven en alleen met mijn zus of de buurmeisjes spelen. We zochten in het gras naar klavertjes vier, die we dan in een boek legden tussen grauw wc papier om te drogen. Laatst vond ik in een oud dik sprookjesboek van mij, nog zo'n droog klavertje.

             

                                        (foto van het www)

Alleen als het echt hoosde van de regen bleven we binnen en dan lazen we een boek of gingen tekenen of knutselen. Ja we hadden pas tv toen ik twaalf jaar was en bovendien was er toen maar 1 zender en geen uitzendingen overdag . Oh ja wel op woensdagmiddag een kinderprogramma, maar verder niet.

Tegenwoordig zie ik weinig buiten spelende kinderen, zeker in de koude periode zijn ze niet op straat. Nu hebben zelfs kleuters al een tablet ter beschikking, dus wat zouden ze buiten moeten doen? Ach ik wordt er nostalgisch van, maar als het een beetje fatsoenlijk weer is op de woensdagen, probeer ik zoveel mogelijk toch met Laura naar buiten te gaan. Spelen, blad harken, leren fietsen, er is altijd wel wat leuks buiten te doen.

Reacties (14)

Ik moet nog steeds het thema van de vijftiende verdichten, maar al weet ik heel veel over vroeger te vertellen, het wil als gedicht maar niet lukken, dus nog even geduld. Weet je ik heb veel meer vroeger dan later op mijn leeftijd. Dertig jaar geleden waren we als gezin allemaal bij elkaar, mijn jongste was tien, over dertig jaar ben ik niet meer op deze wereld. Tenminste hoogstwaarschijnlijk niet. In mijn stamboom hebben de mensen geen van allen de honderd bereikt en met mijn ziekte is het al een wonder dat ik er nog ben. Bij de diagnose had de arts gezegd nou maak u nog niet te ongerust u heeft nog acht tot tien jaar, dat is nu bijna vijftien jaar geleden. Maar nog dertig jaar erbij is wel heel onwaarschijnlijk.

Kortom ik ben om een beetje in stemming te komen voor dat gedicht eens naar nieuws van dertig jaar geleden gaan kijken. Goh het lijkt helemaal niet zo lang geleden dat Reagan president van Amerika was.

En de ontvoering van Gerrit Jan Hein lijkt ook nog gister, de spanning voor de familie en uiteindelijk de dood van deze man, tja ook dat lijkt niet zo lang geleden.

Dus zoveel herinneringen en dus veel te veel om in een gedicht te proppen, maar het zal wel een keer komen, maar vandaag dus duidelijk niet. Sorry Clemens ;) maar je drammen (nou ja niet echt drammen natuurlijk) heeft geen resultaat.

 

Even nog een paar versregeltjes toevoegen, die mijn moeder wel eens placht te zingen over 'vroeger'.

Vroeger heette Kitty, Aaltje

Nu heet Betje, Eugenie

Vroeger had ze soms een vrijer

Nu heeft ze er doorgaans drie .

Tja sommige zaken veranderen meer dan andere denk ik :)

Reacties (14)

Vroeger bij mij thuis was het de gewoonte dat als je naar het voortgezet onderwijs ging, dat je dan een echte vulpen cadeau kreeg. We schreven op de lagere school nog altijd met een kroontjespen. De 'bovenmeester' tegenwoordig directeur genoemd, gaf de zesde klas les (nu groep 8) . Nu was dat destijds best discriminerend, want alleen de kinderen die naar het lyceum gingen (HBS of Gymnasium) kregen van hem les, de kinderen die gelijk na de lagere school gingen werken, naar de Mulo of naar het lager beroepsonderwijs toe gingen zaten in de parallel klas en kregen van een andere meester les. Ik zat dus in de klas van de bovenmeester omdat ik doorging naar de HBS. Nu kan ik me van die klas niet echt veel meer herinneren, alleen dat de meester vaak naar zijn grijze haar wees en vertelde dat wij hem dus grijze haren bezorgden. Nu ja dat zal wel, ik was er nooit erg van onder de indruk. Hij heeft even geprobeerd om balpennen (Bic) die toen pas nieuw waren door ons uit te laten proberen, maar daarmee konden we geen mooie dikke en dunne lijntjes trekken, dus die poging werd als mislukt beschouwd.

Maar nu die vulpen, dat was een geweldig mooi cadeau, we gingen naar de kantoorboekhandel in het stadje en daar mocht ik dan een pen kiezen. Wel moest je er altijd zorgvuldig mee omgaan er zat een goudkleurige pen in (of dat iets met echt goud te maken had weet ik niet). Ik vond de pennen met een gewolkte kleur het mooiste en die werd het dus. Je moest de pen natuurlijk ook zelf vullen als die leeg was en thuis hadden we dan ook potjes inkt staan voor onze pennen.

                  

Die was er in verschillende kleuren en ook verschillende merken natuurlijk. Thuis hadden wij blauwe Quink alleen mijn zus gebruikte groene inkt, later mocht dat niet meer en het moest blauw of zwart zijn.  Ik heb mijn pen al lang niet meer, maar deze van het www komt er dicht in de buurt.

Al heeft die geen gouden pen de gewolkte kleur is er wel :) Later kwamen de pennen met cartridges inkt, die kon je meenemen en als je pen leeg was er een nieuwe plastic cartridge in klikken . Er zat een hard balletje aan het begin dat drukte je dan met een palletje in de pen naar binnen en de inkt kon weer vrijelijk stromen. Dat was een vooruitgang en uiteindelijk kregen we balpennen die niet meer klodderden zoals in het begin, maar toen zat ik al heel wat klassen hoger, wanneer dat precies veranderde weet ik eigenlijk niet. Tegenwoordig zie je niet veel mensen meer met vulpennen schrijven, soms wel geloof ik bij het ondertekenen van zeer belangrijke officiele stukken.

 

Reacties (12)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl