Toen ik vanochtend terug kwam van het boodschappen doen, zag ik net de zwarte staart van Molly door het kattenluikje naar binnen gaan. Ik kletste nog even met een buurman, die graag een praatje houdt en toen hij vertrok met zijn auto,  ging ik mijn boodschappenkrat uit mijn auto pakken.

Bij de achterdeur aangekomen, moest ik dat krat even uit mijn handen zetten om de achterdeur van het slot te halen en te openen. Toen zag ik opeens een ander bekend zwart gezichtje en Simon van de buren rende zo hard zijn vier pootjes hem konden dragen voorbij.

Binnen gekomen, zag ik iets dat nooit gebeurt, het bakje brokjes van Molly was schoon leeg gegeten en mevrouw lag lekker in de stoel met het fleece dekentje te pitten. Zelf eet ze nooit al haar brokjes op, er blijft altijd wat in het bakje staan dat ik de volgende ochtend weg moet gooien. Kennelijk gunt ze de buurkat ook wel wat van haar brokjes en kijkt er niet van op , dat hij wederrechtelijk van het kattenluikje gebruik maakt. Terwijl ze vorige week nog een klein rood kitten zowat het luikje in het gezicht mepte. Dat was duidelijk een ongenode gast die ze geen enkel brokje gunt. Tja kennelijk zijn die twee toch vriendjes geworden, eerst wilde ze helemaal niets van die zwarte buurman weten en zat ze hem regelmatig de huid vol te schelden, grommend en blazend. Maar nu was daar opeens geen sprake meer van zo te zien tenminste. Ach misschien is ze al vervuld van de kerstgedachte, zo van vrede op aarde enz.  ;)

Reacties (16)

Gisteren was het te nat om in mijn eentje een eind te gaan wandelen, ik ben nauwelijks buiten geweest. Maar ik heb wat zitten mijmeren over mijn kindertijd.  We waren elke dag wel buiten aan het spelen, ook als het winter was, dan gingen we soms de bevroren stukjes in een geploegd land kapot trappen, een glijbaan maken, en als het echt goed vroor schaatsen. Nu had ik geen schaatsen, ja wel samen met mijn zus een paar. Maar dan moesten we die om de beurt aandoen en omdat ik het nog niet kon, stelde mijn zus dat ze dus mij de schaatsen niet gaf want zij had er wel nut van. Ach ik vond gewoon glijden op het ijs ook leuk dus daar wilde ik geen ruzie over maken. En dat steeds maar op hard , koud ijs vallen vond ik ook geen pretje.

Soms gingen we met een oud karretje (ik weet niet meer of dat een soort bolderwagen was) dat een vriendinnetje had, oud papier ophalen, dan gewoon huis aan huis aanbellen of er nog oud papier was. Als het karretje vol was, liepen we naar de rand van het stadje waar een 'voddenboer' zijn zaak runde, we storten de inhoud op een grote weegschaal een soort luik in de vloer, en kregen dan betaald. Zo verdiende je wat geld meestal in dubbeltjes maar soms wel een gulden, dan moest je wel veel papier hebben, maar je had geld verdiend. Met het verdiende geld kochten we soms snoep of een zakje friet, we hielden ook wel een een paar kranten achter om fikkie te stoken. Kortom we waren buiten druk bezig.

In de zomer als het lang licht was gingen we ook na het avondeten buiten spelen, maar dan moest ik in de straat blijven en alleen met mijn zus of de buurmeisjes spelen. We zochten in het gras naar klavertjes vier, die we dan in een boek legden tussen grauw wc papier om te drogen. Laatst vond ik in een oud dik sprookjesboek van mij, nog zo'n droog klavertje.

             

                                        (foto van het www)

Alleen als het echt hoosde van de regen bleven we binnen en dan lazen we een boek of gingen tekenen of knutselen. Ja we hadden pas tv toen ik twaalf jaar was en bovendien was er toen maar 1 zender en geen uitzendingen overdag . Oh ja wel op woensdagmiddag een kinderprogramma, maar verder niet.

Tegenwoordig zie ik weinig buiten spelende kinderen, zeker in de koude periode zijn ze niet op straat. Nu hebben zelfs kleuters al een tablet ter beschikking, dus wat zouden ze buiten moeten doen? Ach ik wordt er nostalgisch van, maar als het een beetje fatsoenlijk weer is op de woensdagen, probeer ik zoveel mogelijk toch met Laura naar buiten te gaan. Spelen, blad harken, leren fietsen, er is altijd wel wat leuks buiten te doen.

Reacties (14)

Ik moet nog steeds het thema van de vijftiende verdichten, maar al weet ik heel veel over vroeger te vertellen, het wil als gedicht maar niet lukken, dus nog even geduld. Weet je ik heb veel meer vroeger dan later op mijn leeftijd. Dertig jaar geleden waren we als gezin allemaal bij elkaar, mijn jongste was tien, over dertig jaar ben ik niet meer op deze wereld. Tenminste hoogstwaarschijnlijk niet. In mijn stamboom hebben de mensen geen van allen de honderd bereikt en met mijn ziekte is het al een wonder dat ik er nog ben. Bij de diagnose had de arts gezegd nou maak u nog niet te ongerust u heeft nog acht tot tien jaar, dat is nu bijna vijftien jaar geleden. Maar nog dertig jaar erbij is wel heel onwaarschijnlijk.

Kortom ik ben om een beetje in stemming te komen voor dat gedicht eens naar nieuws van dertig jaar geleden gaan kijken. Goh het lijkt helemaal niet zo lang geleden dat Reagan president van Amerika was.

En de ontvoering van Gerrit Jan Hein lijkt ook nog gister, de spanning voor de familie en uiteindelijk de dood van deze man, tja ook dat lijkt niet zo lang geleden.

Dus zoveel herinneringen en dus veel te veel om in een gedicht te proppen, maar het zal wel een keer komen, maar vandaag dus duidelijk niet. Sorry Clemens ;) maar je drammen (nou ja niet echt drammen natuurlijk) heeft geen resultaat.

 

Even nog een paar versregeltjes toevoegen, die mijn moeder wel eens placht te zingen over 'vroeger'.

Vroeger heette Kitty, Aaltje

Nu heet Betje, Eugenie

Vroeger had ze soms een vrijer

Nu heeft ze er doorgaans drie .

Tja sommige zaken veranderen meer dan andere denk ik :)

Reacties (14)

Vroeger bij mij thuis was het de gewoonte dat als je naar het voortgezet onderwijs ging, dat je dan een echte vulpen cadeau kreeg. We schreven op de lagere school nog altijd met een kroontjespen. De 'bovenmeester' tegenwoordig directeur genoemd, gaf de zesde klas les (nu groep 8) . Nu was dat destijds best discriminerend, want alleen de kinderen die naar het lyceum gingen (HBS of Gymnasium) kregen van hem les, de kinderen die gelijk na de lagere school gingen werken, naar de Mulo of naar het lager beroepsonderwijs toe gingen zaten in de parallel klas en kregen van een andere meester les. Ik zat dus in de klas van de bovenmeester omdat ik doorging naar de HBS. Nu kan ik me van die klas niet echt veel meer herinneren, alleen dat de meester vaak naar zijn grijze haar wees en vertelde dat wij hem dus grijze haren bezorgden. Nu ja dat zal wel, ik was er nooit erg van onder de indruk. Hij heeft even geprobeerd om balpennen (Bic) die toen pas nieuw waren door ons uit te laten proberen, maar daarmee konden we geen mooie dikke en dunne lijntjes trekken, dus die poging werd als mislukt beschouwd.

Maar nu die vulpen, dat was een geweldig mooi cadeau, we gingen naar de kantoorboekhandel in het stadje en daar mocht ik dan een pen kiezen. Wel moest je er altijd zorgvuldig mee omgaan er zat een goudkleurige pen in (of dat iets met echt goud te maken had weet ik niet). Ik vond de pennen met een gewolkte kleur het mooiste en die werd het dus. Je moest de pen natuurlijk ook zelf vullen als die leeg was en thuis hadden we dan ook potjes inkt staan voor onze pennen.

                  

Die was er in verschillende kleuren en ook verschillende merken natuurlijk. Thuis hadden wij blauwe Quink alleen mijn zus gebruikte groene inkt, later mocht dat niet meer en het moest blauw of zwart zijn.  Ik heb mijn pen al lang niet meer, maar deze van het www komt er dicht in de buurt.

Al heeft die geen gouden pen de gewolkte kleur is er wel :) Later kwamen de pennen met cartridges inkt, die kon je meenemen en als je pen leeg was er een nieuwe plastic cartridge in klikken . Er zat een hard balletje aan het begin dat drukte je dan met een palletje in de pen naar binnen en de inkt kon weer vrijelijk stromen. Dat was een vooruitgang en uiteindelijk kregen we balpennen die niet meer klodderden zoals in het begin, maar toen zat ik al heel wat klassen hoger, wanneer dat precies veranderde weet ik eigenlijk niet. Tegenwoordig zie je niet veel mensen meer met vulpennen schrijven, soms wel geloof ik bij het ondertekenen van zeer belangrijke officiele stukken.

 

Reacties (12)

Misschien is dit verhaal eng voor mensen die aan arachnafobie lijden, gelukkig heb ik daar geen last van.  Maar kom eerst even mijn verhaal vertellen.

Als ik in het weekend vroeg wakker ben, heb ik meestal geen zin om gelijk mijn bed uit te springen, vaak lig ik nog even lekker te doezelen, of ik zet eventjes de tv op mijn slaapkamer aan en kijk in bed nog naar een programma dat er toevallig is. Nu deed ik deze ochtend het laatste, ik lag naar een aflevering van Dr Pol te kijken, toen er opeens een dikke spin vlak boven mijn gezicht aan zijn draadje naar beneden kwam. In een onwillekeurige reactie, gaf ik het onschuldige diertje een zwieper, waardoor hij opeens verdwenen was.

Daarna dacht ik agossie dat arme beessie, ik zal hem maar even op gaan rapen en buiten zetten. Maar ondanks dat ik overal in mijn slaapkamer heb gezocht was Sebastiaan nergens meer te vinden. Ik had er gewoon een schuldgevoel aan overgehouden. Als ik gewoon het dier rustig in mijn hand had gepakt, was hem niets overkomen en was hij netjes buiten gezet, maar door die onbeheerste zwieper, weet ik niet wat er van hem geworden is. Stel dat hij ergens tussen mijn beddegoed is verdwenen, dan lig ik hem misschien vannacht wel plat, straks voor alle zekerheid mijn bed maar even verschonen al is het geen maandag, misschien red ik er een spinnenleven mee.

p.s. De foto heb ik een jaar geleden gemaakt hier in de tuin bij de keukenmuur, het is dus niet de spin van deze ochtend.

 

Update: Toen ik vanavond mijn bed maar ging verschonen, kwam ik Sebastiaan tegen, het was een flinke spinnenman hoor, hij zat aan het voeteneinde tussen mijn dekbedhoes. Ik heb hem netjes met glas en stukje hard plastic gevangen en hem buiten de deur gezet (nou ja buiten mijn slaapkamerraam) hij spoedde zich onmiddelijk naar het eind van de buitenvensterbank. Ik heb het hor voor mijn raam gelijk goed gesloten, zodat hij niet meer terug binnen kan. Laat hem maar lekker vliegen en muggen vangen buiten.

Reacties (15)

Vandaag was het dus weer een asieldag, eten geven, soppen, stofzuigen, dweilen, kattenbakken verschonen en wat er nog meer te doen was. Nu kwam ik een vreemd fenomeen tegen. In een kamer waar twee poezen tijdelijk verblijven tot ze hun gouden mandje zullen vinden, kon ik maar eentje zien zitten. Nu zijn de katten soms een beetje schuw of verlegen, dus ik nam aan dat de betreffende dame wel aan zou komen zetten als ik het eten neerzette.

Maar opeens zag ik in een open hok wat bewegen, een kussen met een handdoek eroverheen, scharrelde stiekem richting voerbakje. Als ik keek of dichterbij kwam, lag het kussen stil, maar zodra mijn aandacht op iets anders werd gericht, schuifelde het kussen voort. Het was een komisch gezicht maar ach ik hoefde niet meer naar de ontbrekende dame op zoek te gaan. Ik heb de kamer verlaten en keek door het raam in de deur naar het kussen, daar kwam opeens een koppie tevoorschijn, dat even om zich heen spiedde en daarna op de brokjes aanviel  :)

De kittens waren in een week ook aardig gegroeid en hadden na een uurtje donderjagen met zijn zessen echt behoefte aan een dutje, de cyper die vorige week nog vuile oogjes had is nu helemaal perfect in orde. Hier zie je hem liggen achteraan met zijn kin op het speelmuisje.

 

Een zus (of broer) was nog niet moe genoeg om zich op de stapel te werpen en zat te hopen dat nog één van de andere vijf wilde spelen, al zag het er niet naar uit, de andere twee lagen lekker tegen mamma aan te slapen.

Er staan in hun verblijf twee kattenbakken, een grote voor moeders en een lage met een nog lagere instap voor de kittens, maar nee hoor die gebruiken ze niet, ze klauteren met veel moeite toch in de grote bak van mamma om daar hun minieme keuteltjes neer te leggen en te begraven.

De kinderen van ons tienermoedertje zijn ook aardig gegroeid in dat weekje dat ik weg was, en moeder liet ze nu wat makkelijker op de foto zetten. Al stond de mand wat naar achter en ik wilde geen flits gebruiken, je kunt ze best goed zien zo. Het zwartje keek nieuwsgierig wat ik aan het doen was, maar hij kon er geen chocola van maken zo te zien. Nou ze zijn nog te klein om te plaatsen dus ik kan gelukkig nog een tijd van ze genieten. Inmiddels was er ook nog een zwerfster binnen gebracht die kleintjes heeft gekregen, maar omdat ze zo schuw en bang is, weten we nog niet hoeveel kinderen zij heeft, maar rustig afwachten we zullen het wel zien wanneer ze wat meer op haar gemak is.

Daarnet met Molly even naar de dierenarts geweest want alleen krijg ik de vlooiendruppels niet goed op haar velletje, ik koop altijd bij de dierenarts een middel dat drie maanden werkt en dan neem ik Molly mee en laat gelijk daar de druppels in haar nek doen, dan kan ik dat samen met de assistente doen zeker weten dat het goed gaat en dat ze niet weg kan glippen.Mevrouwtje heeft zowel de heen als de terugweg, prachtige liederen zitten galmen, tophits van op het dak denk ik.  Zo nu lekker een kopje thee zetten. Het was dus weer een dag vol katten, maar wel leuk.

Reacties (10)

Als Zeeuws-Vlaams meisje ben ik opgegroeid aan en met het water. Mijn vader leerde me zwemmen in de Schelde en leerde me gelijk de nukken en gevaren van het water kennen. Leerde me zien waar de stroming was en dat je als er grote zeeschepen voorbij voeren, of op het droge moest staan , of een eind het water in moest zijn zodat je niet door de golfslag op de basalt werd geslagen. Dat laatste heb ik één keer meegemaakt, omdat ik te laat het schip had zien komen. Nou dat is niet iets dat je wilt herhalen. Elke golf trok je het water in en de volgende golf sloeg je tegen de basalt van de dijk op. Ik probeerde dan me aan de 'klakkers' (=blaaswier) vast te pakken om eruit te komen, maar dan was de zuiging van de wegtrekkende golf weer te sterk. Kortom dat was een les die ik nooit vergeten ben. De anderen dreven heerlijk op de golven en hadden nergens last van. Ook de Noordzee leerde ik kennen en we kregen de instructie dat je niet verder dan tot je middel het water in mocht en dat je met zwemmen evenwijdig aan het strand moest zwemmen. Kortom je groeide op met de gevaren van het water, maar ook met het plezier dat je er in kon beleven.

Ook de veerboten hoorden bij ons leven, als je naar de rest van Nederland wilde moest je het water over. Wij spraken altijd van boten terwijl de mensen die niet in Zeeland woonden het over ponten hadden. Een tijdje (na 1953)waren voor ons de overtochten gratis, ideaal om eens een dagje te spijbelen en de hele dag op het water te zijn. Je ging aan boord van de Willem I en bleef daar gewoon op het bovendek in de zon zitten.

Deze boot voer tot 1972 tussen Terneuzen en Hoedekenskerke heen en weer. Soms was de vaartijd bijna een uur, eigenlijk dus een mini cruise ;) De vaartijd hing af van de stroom, of het eb of vloed was. De Schelde is hier  in Zeeland ook meer een zeearm dan een rivier. Ook toen ik in Amsterdam op kamers was, heb ik vaak met dat bootje gevaren. Eerst de trein van A'dam naar Goes, dan de bus naar Hoedekenskerke en dan heerlijk op het bootje naar huis. Wel uitkijken dat je de juiste verbinding had, anders zat je een uur in Goes in de stationsrestauratie te wachten. Op het bootje kwam je vaak bekenden tegen, jongelui uit je examenklas die ook ergens op kamers zaten en een weekend naar huis gingen. Lekker bijpraten in de winter met een kom erwtensoep, zulke lekkere soep heb ik nooit meer gegeten. Anders met een frisdrankje. Een kaartje werd tijdens de vaart aangeschaft, en alles was kalm en gemoedelijk. Soms als het hard stormde mocht je niet aan dek, maar ik vond het heerlijk als de boot tekeer ging op de goven.

Ook in schoolvakanties gingen we soms varen, met de fiets het bootje op, aan de overkant fietsen, kersen eten bij een boomgaard in de buurt van Kapelle en doorfietsen naar Kruiningen, waar de grote boot voer. Dan weer onder langs de dijk richting huis, zo was je een deel van de dag weer lekker bezig. Ook was er een boot tussen Vlissingen en Breskens. Deze bootverbindingen zijn totdat de Westerschelde tunnel klaar was in stand gebleven.

Eerst voeren er enkeldekkers zoals deze hierbovendie later zijn vervangen  door dubbeldekkers, zoals de foto hieronder. Gek is dat, die dubbeldekker was de nieuwste boot en ik vond alleen een zwart/wit foto. Maar ik had geen zin om door te zoeken er zijn vast en zeker wel kleurenfoto's te vinden.

Nu heb ik eigenlijk de beste herinneringen aan het kleine bootje, ik zie nog voor me hoe de loop- en rijplanken werden uitgelegd, er konden maar weinig auto's mee en soms konden er wat kleine autootjes een eindje in de gang gezet. Ook heb ik nog wel eens de dekknechten een fiatje 500 op zien tillen en op de lege laadbak van een kleine vrachtauto zien zetten. Er was geen haast en de boot voer iedere twee uur. Er was ook maar één boot in de vaart, als die naar de werf moest voor onderhoud, kwam er even een andere boot (reserve? ) De grote boten voeren ieder half uur en die waren meer op auto's gebouwd natuurlijk. Maar welke boot je ook nam, het was een rustpunt in je reis, lekker ontspannen op het water. Nu heeft de tunnel ook wel voordelen natuurlijk, die heeft geen last van mist, harde storm of ijsgang op het water. Maar ik mis de boten nog wel, al heb ik ze ook wel eens vervloekt, wanneer je met mist ergens op een veerhaven vast zat. Al leerde je wel geduld oefenen. Maar ook veel behulpzame mensen kennen. Want mensen die met een auto naar de overkant moesten terwijl het er niet naar uitzag dat de mist op zou trekken, namen vaak gestrande mensen mee om via Antwerpen naar Zeeuws-Vlaanderen te rijden. Zo weer een flinke lap tekst zie ik, maar ach wat nostalgie is natuurlijk ook niet weg.

Trouwens toen mijn man en ik eens op vakantie waren , hebben we de oude boot nog eens genomen, die zijn naar Italië verhuisd, en het is vreemd om dan de teksten nog te lezen die ons zo bekend voorkomen : 'Motor uit en remmen vast'.

 

Reacties (13)

Wij vierden moederdag en vaderdag nooit met grote cadeaus en we deden dat alleen voor de kinderen, die op school al tijden daar mee bezig waren. Mooie tekeningen, knutsels die ze met stralende ogen aan je gaven, dat was leuk, maar verder zijn die dagen voor mij altijd een commercieel circus geweest. Gister bij mijn kleindochter merkte ik weer dat ze er al vol van was, er stond een geheimzinnig pakje dat met haar tekeningen was versierd boven op de kast, zo dat mamma het vast niet kon zien ;) En toen ik de was ophing ging ze madeliefjes in het gras plukken "Oma Molly dat is al voor mijn moeder hoor"  Laat ze het nu altijd over mamma hebben en nu opeens was het voor mijn moeder . Tja de meeste bloempjes hadden geen steeltje over, maar daar doen we niet moeilijk over en maken daar een drijfschaal voor .

De schaal is in de loop van de dag ook helemaal vol komen te liggen hoor. De langere steeltjes konden mooi in een vaasje gezet worden.

Maar toen zag ze dat ik de was al had opgehangen en omdat ze graag met wasknijpers speelt, pakte ze het emmertje met knijpers en versierde alle handdoeken nog met een randje wasknijpers aan de onderkant, zo hing de boel dus ook lekker strak naar beneden.

Ik had inmiddels de uitgebloeide viooltjes uit de schalen gehaald, zodat de nieuwe knoppen beter zichtbaar waren en de losse blaadjes niet het effect zouden bederven. Toen Laura dat zag, stond ze heel wijs te kijken en ik hoorde de stem van haar moeder er in doorklinken, toen ze zei : "Oma Molly, daar wordt mamma echt niet blij van hoor".  Heerlijk zo'n dagje met die kleine alleen, bellen blazen, spelen en de dag is zo weer voorbij.

Reacties (11)

Ja ik zag vrijdag mijn eerste zwaluw van dit jaar, een gierzwaluw die voor mijn auto uit bleef vliegen. Ik kijk altijd uit of ik zo'n vogel zie, ook als is het zeker nog geen zomer, het geeft wel het gevoel dat die er weer aankomt.

(foto niet van mezelf maar van het www geplukt)

Nu heeft het voorjaar in mijn tuin ook al veel drama gehad. In de grove den , had een stel tortelduiven helemaal op het eind van een tak, tussen de dichtere naalden een nest gemaakt. Nu ben ik niet zo dol op die duiven, want hier zijn er wel erg veel van, ik heb soms wel vier paartjes, die in de tuin overnachten en intussen mijn hele terras als wc gebruiken. Maar goed, dat nest was geen goed idee van ze. Eerst kwamen de eksters een stel eitjes jatten en afgelopen week hoorde ik weer een hoop kabaal, toen had Simon, de zwarte buurkat het jong uit het nest geroofd en zat dat heerlijk op te peuzelen onder de boom.  Die heeft kennelijk geen hoogtevrees en was de tak helemaal tot het eind toe opgelopen (en dat werd een wankele dunne tak) om bij dat nest te komen. Nu zeggen ze dat katten zoveel vogels doden, maar hier valt dat erg mee. Molly heeft ooit een paar keer een vogel gevangen, maar sinds ze door een sprong over de tuinmuur, achter een vogel aan behoorlijk geblesseerd is geraakt, loopt ze de vogels maar gewoon voorbij. Af en toe neemt ze wel een levende muis mee, maar die schijnen ook niet meer in mijn tuin te zitten, of ze verplaatsen zich alleen in de nacht en dan moet zij binnen blijven. Want dan roep ik : "De nacht is voor het ongedierte, dus jij blijft na het avondeten binnen" Dat is ze inmiddels gewend en ik hoor nooit klachten :)

Maar ja ik had het over zwaluwen en jammer genoeg komen de huiszwaluwen niet meer bij het buurhuis, waar ik er een vol zicht op had. Een paar jaar terug waren er twee zwaluwhuisjes in de nok gemaakt, maar in de winter heeft de buurman de resten ervan weggehaald en nu komen ze niet meer daar. Het was zo leuk om te zien, de ouders die de kleintjes 'vlieglessen' gaven. Ze trokken zo'n kind aan een vleugeltje uit het nest, vlogen er hoog de lucht mee in en lieten ze dan los. Met panisch gefladder probeerden de jongen dan weer in hun vertrouwde nest te komen, maar dan werden ze weer meegenomen de lucht in, tot ze prima konden vliegen.

Maar wat de titel al zegt, één zwaluw maakt nog geen zomer, dus maar afwachten wat het weer gaat doen vandaag. Nu is het nog grijs buiten, ik hoop dat het nog opknapt en dat ik de zon nog zal zien vanmiddag.

 

Reacties (15)

Kennen jullie dit gedichtje van Annie M.G Schmidt ? Nou het begint zo : Dit is de spin Sebastiaan. Het is niet goed met hem gegaan.

Daar moest ik laatst aan denken. Ik ben zoals jullie inmiddels wel zullen weten een dierenliefhebber. Dus als er een dier in mijn huis komt dat er volgens mij niet hoort, probeer ik die altijd met zachte hand weer naar buiten te begeleiden. Of het nu een muis is die door Molly binnen is gebracht, een pad die van het padje is geraakt, een wesp die steeds zijn domme hoofd tegen het raam stoot of in dit geval een spin die over de vloer loopt. Ik neem aan dat ook insekten van hun leventje genieten dus ik vang die meestal met een glas en een kartonnetje en zet ze weer netjes buiten in de tuin.

                                    

Toen er dus een zwarte spin over de vloer liep, wilde ik dat beessie ook even buiten zetten. Vroeger pakte ik die met mijn blote handen op, maar sinds zo'n kereltje (of dametje) me eens in mijn hand had gebeten (of gestoken) pak ik daar dus ook maar een kartonnetje en glas voor. Ik had zo snel geen glas bij de hand en dus pakte ik een plastic bekertje. En daar ging het mis. Ik kon niet zien wat de spin intussen deed en toen ik het geheel optilde, bleek dat ik de spin in per ongeluk in twee delen had gescheiden. Ach het was dan in ieder geval ondanks mijn goede bedoelingen een snelle dood. Dus ook het eind van het gedichtje was toepasselijk. 'Binnen is een moord gepleegd. Sebastiaan is opgeveegd'

 

Wie het gehele gedichtje wil lezen kan dat HIER doen, fijne dag allemaal.

 

Reacties (11)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl